امام علی (ع) می فرماید
۞ هر کس از خود بدگویی و انتقاد کند٬خود را اصلاح کرده و هر کس خودستایی نماید٬ پس به تحقیق خویش را تباه نموده است. ۞
Friday, 24 May , 2019
امروز : جمعه, ۳ خرداد , ۱۳۹۸ - 20 رمضان 1440
شناسه خبر : 4504
  پرینتخانه » آخرین اخبار, برگزیده ها تاریخ انتشار : ۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۸ - ۱۶:۵۷ | 530 بازدید | ارسال توسط :

وقتی در گیلان پوپولیسم به جای مدیریت ظهور می کند

و سیاستمدارانی که در صف اول بودند به گوشه ای می روند و به جای کمک های اصولی ، حرف های هیجانی می زنند تا مبادا محبوبیتشان خدشه دار شود.

وقتی در گیلان پوپولیسم به جای مدیریت ظهور می کند
راه گیلان: وقتی سال ۹۶ ، سپیدرود رشت بعد از ده ها سال به سطح اول فوتبال ایران بازگشت ، در حالی که همه خوشحال بودند و بازیکنان را بر دوش خود می چرخاندند ، یک روزنامه نگار گیلانی یادداشتی نوشت مبنی بر اینکه این صعود، هیچ خوشحالی ندارد. بابک مهدیزاده آن روزها برخلاف اکثریت خوشحال از صعود نوشته بود: «نمی توان برای تیمی که آسانسور فوتبال ایران می شود خوشحال بود. چون سرنوشت سپیدرود با این مدیریت و تیمداری جنگ برای بقا است و نه افتخارآفرینی.» اگرچه سپیدرود در سال اول سقوط نکرد اما آنقدر جنگید که دیگر نایی از طرفداران پرشورش نماند. سپیدرود ۹۷ به مراتب بدتر از سپیدرود ۹۶ بود و بنابه نوشته آن روزنامه نگار «تیم های گیلانی ، می آیند که با غرور خیل عظیم طرفدارانشان بازی کنند» بازی ای که قواعدش را بازیکنان و حتی مربیان تیم های گیلانی تعیین نمی کنند و در سطحی دیگر تعیین می شود. سطحی که سپیدرود و داماش و ملوان را بخشی از پروژه محبوبیت آفرین سیاستمداران می کند.

***
سیاستمداران در این خطه سرسبز هرکاری می کنند تا از ورای محبوبیت این تیم ها ، محبوبیتی هم برای خود بیافرینند. از جعفرزاده ، نماینده رشت که فردای دیدارش با لیدرهای سپیدرود، دست از حمایت از تن زاده برداشت و رفیقش را تنها گذاشت تا خسته بند که به خاطر راه ندادن لیدر سپیدرود به ورزشگاه تختی انزلی ، رجزخوانی راه انداخت و جعفرزاده هم برای اینکه کم نیاورد در پیشگاه رای دهندگانش از آبرویش مایه گذاشت تا لیدر سپیدرود را به داخل ورزشگاه ببرد. در چنین فضایی است که شورای شهر رشت که انتخاب شهردارش را نزدیک به یک سال طول داد و محبوبیت اعضایش در بین رای دهندگانشان روز به روز کمتر می شد ، بعد از شکست سپیدرود و داماش ، برای دوباره محبوب شدن چاره را در نوشتن نامه به فدراسیون فوتبال دید تا نهادی را تهدید کند که عملکردش نه تنها ربطی به شورای شهر ندارد که اصلا جزو وظایف شورا هم چنین نامه ای پیش بینی نشده است. از این رو شاید بهترین جواب را پایگاه خبری پگاه داد که خطاب به رضا رسولی، نایب رییس مجلس و پیشنهاددهنده این نامه نوشت: «برخی از اعضای شورای شهر مثل آقای رسولی و دیگر اعضایی که اظهاراتی این چنینی کرده اند یا از فوتبال چیزی نمی دانند و یا این که جهت خوشایند طرفداران داماش فقط چیزی گفته اند و برایشان مهم نبوده که این حرف ها چه معنایی دارد و واقعا در دنیای فوتبال کاربردی دارد یا نه؟ کاش اعضای شورای شهر که این قدر نگران مردم شهرشان هستند کاری نمی کردند که در نهایت به ناصر حاج محمدی برای شهرداری رشت برسند.»

اما مرزهای پوپولیسم (عوام فریبی) به همین نامه ختم نشد. فرهام زاهد که ظاهرا بسیار از ناداوری در بازی داماش و نیروی زمینی خشمگین بود در صحن علنی شورا در اظهاراتی عجیب گفت: «دست مردمی که کمک داور را کتک زدند، می بوسد» تا مرزهای پوپولیسم را در رشت درنوردد و از همه در محبوبیت سازی پیشی بگیرد.

اظهار نظر فرهام زاهد تا شبکه های خارجی هم رفت و در فضای مجازی هم موافقین و منتقدین این اظهار نظر حسابی از خجالت همدیگر درآمدند. اما منطقی ترین تحلیل از این نوع رفتار را پویا قلیپور، فعال سیاسی نوشت با عنوان «پوپولیسم مُسلح ، پوپولیسم مصلح»: «در روزها و ماه های اخیر در پارلمان شهری ما هم شاهد نطق ها و اتفاقات جدید و عجیبی بودیم که عمق این سوالات را بیشتر کرد،از آن سرلیست امید که مخالفانش را جلبک خواند و با نیت پنج تن ،به سوی انتخاب شهردار پنجم رفت،تا آن جوان خوش پوش و متمدن و اهل گفتگو و روی خندان که داور یک بازی را مستحق نفرت و خشونت هواداران دانست،تا آن یکی که مدعی است تنها کسی است که خود را در فرم شورا اصلاح طلب عنوان کرده و دستی هم در تیمداری دلرد و بر طبل ناسیونالیسم کور میکوبد و به دلیل نرسیدن به لیگ دسته بالاتر، تهدید به کناره گیری از فینالی میکند که یک سرش حضور در جام های آسیایی است،تا آن اصولگرای جوان خوش پوشی که از مردم داری فقط نمایش میز خدمتش را شناخته و از اتاق فکر فقط شوآف ایده های دانش آموزی اش را و کسی نیست از او بپرسد،اینهمه نخبه و کارشناس در این شهر پشت درهای ایده پردازی و مشورت شما هستند اما شما به دانش آموزان مجال بحث میدهید،تا ان نماینده مجلسی که از اختراع کبریت تا افزایش فالوئر اینستاگرامش را جشن میگرد.همه اینها نشانگر ان است که پوپولیسم در منفی ترین شکلش چقدر مارا احاطه کرده.برای ما که نسلِ زخم خورده پوپولیسم هستیم و بهترین سالهای عمرمان را پوپولیسم تا دندان مسلح بر باد داده و هنوز هر چندوقت یکبار خطر پوپولیسم را حس میکنیم و از آن می ترسیم،شناخت و بررسی جنبه های پوپولیسم شاید راهگشا باشد.» یادداشت او به شدت با واکنش کسانی مواجه شد که همچنان دل در گرو کمک های شوراییان به سپیدرود و اسماعیل حاجی پور به داماش داشتند.

در این وضعیت و جو پوپولیسم بود که صاحب مقصودی ، ورزشی نویس رشتی در رسانه خط اول ورزشی به جای آنکه داور را محکوم وضعیت فعلی سپیدرود و داماش کند ، تیغ تیز انتقاد را به سمت مالک باشگاه داماش و عضو شورای شهر رشت یعنی اسماعیل حاجی پور گرفت و از «آه سامر رجب اف» گفت که گریبان داماش را گرفت. او پرده از ماجرای رجب اف برداشت که چطور شد که نتوانست مالک داماش شود و هیچ وقت هم چک هزینه کردش را از مالکین داماش نگرفت. مالکینی که بعد از شکست داماش از نیروی زمینی و بازماندشان از صعود به لیگ یک ، به جای اینکه دلیل ناکامی تیم را تحلیل و بررسی کنند در آسان ترین و پوپولیستی ترین اقدام گناه باخت را گردن داور انداختند و به فدراسیون نامه نوشتند و تهدید کردند که در فینال جام حذفی شرکت نخواهند کرد. تهدیدی که هر بچه ای از توخالی بودنش آگاه است و می داند جز عوام فریبی و محبوبیت زایی ، کارآیی دیگری ندارد.

***
دکتر فرهنگ پرتوی، که کارشناسی را در رشته علوم سیاسی اخذ کرده و دکترایش را در رشته فلسفه علم، درباره این نوع رفتاربه خبرنگار گیلان تیتر می گوید: «وقتی کاندیداهای شورای شهر هرکاری می کنند تا در لیست حمایتی تیم های پرطرفداری همچون سپیدرود دربیایند اما بعد از پیروزی هیچ کمک ریشه ای به این تیم نمی کنند جز تزریق مقداری پول که فقط حلال مشکلات ابتدایی و اولیه است ، نشان از گرایش شدید این سیاستمداران به پوپولیسم دارد. وقتی عضو شورای شهر از تربیون رسمی ترویج خشونت می کند و می خواهد دست کسانی که داور را کتک زدند ببوسد نشان از خفیف ترین شکل پوپولیسم دارد که حتی خشونت را نیز مجاز می شمرد. وقتی عضو دیگر شورا تهدید می کند که در فینال جام حذفی شرکت نمی کند درواقع پوپولیسمی مبتنی بر دروغ و ریا را تبلیغ می کند که فقط می خواهد دل هواداران را به دست بیاورد و هیچ نتیجه عملی و مثبتی دربرندارد.»

وی می افزاید: «این نوع پوپولیسم به نوعی فرار از پاسخگویی است. چون دلیل شکست های پی در پی نمی تواند فقط ناداوری باشد. این شکست ها متعلق به امروز نیست. سال های سال است که فوتبال گیلان درحال شکست است و بعضا تحقیر هم می شود. حال چقدر مگر ناداوری در این وضعیت دخیل است. مدیری که هم عضو شورا است و هم مالک یا آن یکی که در لیست انتخاباتی سپیدرودی ها بود می دانند که متهم ردیف اول این وضعیت دردناک خودشان هستند اما بهترین دفاع را در حمله می دانند. آن هم حمله ای که درصدد به دست آوردن دل مردم است و نه جواب به عقل آن ها.»

***
دوباره به سطور اول این گزارش بازگردیم. اگر ناداوری در بازی سپیدرود اتفاق نمی افتاد می شد ، یک سپیدرود پرغرور را انتظار داشت؟ اگر ناداوری در بازی داماش اتفاق نمی افتاد ، می شد یک داماش پرصلابت را انتظار داشت؟ این چرخه معیوب فوتبال گیلان است. تیم هایش به زحمت و دشواری هرچه تمام تر صعود می کنند و سیاستمداران در صف اول رژه شوق و تبریک هستند تا محبوبیت ، مصادره کنند اما خیلی زود هم شکست پشت شکست انتظارشان را می کشد و سقوط می کنند و سیاستمدارانی که در صف اول بودند به گوشه ای می روند و به جای کمک های اصولی ، حرف های هیجانی می زنند تا مبادا محبوبیتشان خدشه دار شود.

|
کلید واژه ها
به اشتراک بگذارید
تعداد دیدگاه : 0
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.